Ostatnio, przy całym postępie technologicznym i szybkości, z jaką rozchodzą się informacje – zwłaszcza w mediach społecznościowych – zapomnieliśmy o tym, co jest dla nas naprawdę ważne.
Na przykład dawniej – i nie mówię tu o czasach sprzed stu lat – na kolejny odcinek ulubionego serialu czekaliśmy co najmniej tydzień. Żyliśmy z tą niepewnością, snuliśmy własne domysły, które sprawdzaliśmy tydzień później; z radością wyczekiwaliśmy następnego odcinka, a nagroda była odsunięta w czasie. Wtedy cierpliwość była koniecznością.
Dziś możemy spędzić całą noc przed ekranem, aż skończymy serial, którego obejrzenie dawniej zajmowało nam miesiące. Kiedy dobiega końca, zostają tęsknota i niesmak, bo nie wiemy, co ze sobą zrobić. Wchodzimy więc na YouTube i pozwalamy, by prowadził nas algorytm. A potem wszystko zaczyna się od nowa. Teraz chcemy już tylko natychmiastowych nagród, a jeśli ich nie dostajemy, szukamy czegoś innego, co odwróci naszą uwagę i nam je zapewni.
Tracimy cierpliwość, zapominamy o satysfakcji, jaką daje radosne oczekiwanie, odcinamy się od prawdziwej energii płynącej z tego uczucia, która zasila nas na dłużej. Zapominamy, co naprawdę przynosi nam ukojenie, i dajemy się ponieść temu, co inni – media – uznają za kojące.
Choć może się wydawać, że dziś mamy trudniej, wcale tak nie jest. Teraz mamy wolność wyboru, możemy nadać życiu własny rytm. Cierpliwość nie jest już koniecznością, lecz wyborem. Teraz to my mamy kontrolę. Możemy decydować, w co inwestujemy swój czas. Mamy wolność obejrzenia kilku odcinków ulubionego serialu i poświęcenia reszty czasu sobie albo zajęciu, dzięki któremu staniemy się lepsi niż wczoraj. Mamy wolność rozwijania się w tempie, które sami wybierzemy, a nie takim, jakiego oczekują od nas inni. Na co czekasz? Samodzielnie zdecydujesz, w jakim tempie chcesz żyć, czy usiądziesz i poczekasz, aż inni zdecydują za ciebie?
„Czasem to najmniejsze decyzje mogą zmienić twoje życie”.
Keri Russel