To, że czegoś nie ma w twojej głowie, nie znaczy, że to nie istnieje. To, że czegoś nie ma w twojej głowie, nie znaczy, że jest błędne. Zatrzymaj się na chwilę i zróbmy proste ćwiczenie neuroplastyczności.
Ile razy zdarzyło ci się usłyszeć termin neuroplastyczność (artykuł po hiszpańsku)? Na ten temat można znaleźć wiele publikacji, a także informacji w internecie. Pojęcie neuroplastyczności „odnosi się do sposobu, w jaki nasz układ nerwowy zmienia się pod wpływem interakcji z otoczeniem”. Ale co mogę zrobić, żeby pobudzić neuroplastyczność swojego mózgu? Bardzo proste ćwiczenie, które wykonuję w tym celu codziennie, to: słuchanie innych.
Kiedy słuchamy innych, ćwiczymy umiejętność otwierania umysłu, by z ust drugiej osoby przyjąć wiedzę, która jeszcze nie istnieje w naszym świecie. Dopiero do nas dociera i, jak każda nowa informacja, często podważa nasze fundamenty i przekonania, wywołując w nas tak wielkie poruszenie, że odmawiamy słuchania. Jakby tego było mało, przyklejamy rozmówcy etykietki, oceniając jego słowa jako niespójne, a jego samego jako ignoranta. Pokazujemy tym jedynie, że osoba, która nie zna tego nowego tematu i nie akceptuje, że można myśleć inaczej i robić te same rzeczy w inny sposób, znajduje się po tej stronie rozmowy. Kiedy słuchamy innych, jesteśmy w chwili obecnej. Odbieramy informacje zarówno werbalne, jak i niewerbalne, które w wielu przypadkach są sprzeczne z naszą bazą danych. Jeśli je odrzucimy, jeśli je zablokujemy, nasza baza danych pozostanie niepełna i będziemy mieć o jedno narzędzie mniej do rozwiązywania problemów, z którymi możemy zetknąć się w przyszłości.
Ćwicz neuroplastyczność swojego mózgu, słuchając innych – tę samą, która doprowadziła cię do miejsca, w którym jesteś dzisiaj. Słuchaj więcej, a zyskasz nowe narzędzia i umiejętności, które pomogą ci rozwiązywać problemy, jakich jeszcze nie potrafisz sobie nawet wyobrazić.
„Mamy dwoje uszu i tylko jeden język, żeby więcej słuchać, a mniej mówić”.
DIOGENES Z SYNOPY