Słyszę cię, zanim jeszcze otworzę oczy. „Daj mi spać” – mówię. Nie słuchasz mnie. Zaczynasz opowiadać rzeczy, których jeszcze nie rozumiem, bo jestem w półśnie. Nie wspominając już o tym, że to ty powodujesz bezsenność, która nie daje mi spać: nie przestajesz mówić, a ja nie przestaję cię słuchać.
Mówisz dalej. Zaczynam rozumieć, choć nadal nie pojmuję, skąd masz tyle energii, skoro dopiero co otwierasz oczy. Mój mózg jeszcze nie wie, co słyszy, albo nie chce zrozumieć, co się dzieje.
Tak nalegasz, że w końcu wstaję. Ale żeby robić co? Nie wiem, bo nadal jesteśmy na kwarantannie. Skoro sen już odszedł, idę umyć twarz. Chodzisz za mną i nie przestajesz mówić. Zaczynam rozumieć, że martwi cię zamknięcie i utrata kontaktu ze światem przy twojej tak towarzyskiej naturze. Ale co mam zrobić? Jesteśmy w tych samych warunkach, a jednak ja ciebie nie dręczę, za to ty mnie tak.
Próbuję cię uspokoić, proponuję wspólne oddychanie. Uspokajasz się na parę sekund. Wraca fatalistyczny monolog. Boisz się zakażenia, choć żadne z nas nie wychodziło z domu, bo spiżarnia jest dobrze zaopatrzona.
Idę po kawę, podążasz za mną. Sekundy, podczas których oddychaliśmy, by się uspokoić, przepadły w czasie. Robię kawę, ty ją pijesz. Kofeina w twoim krwiobiegu daje ci zastrzyk energii. Senność minęła już zupełnie, ale nie wiesz, co robić. Czujesz nudę, brakuje ci zajęć, które mogłyby cię od niej oderwać. Proponuję książkę, nie chcesz jej. Mówię, żebyśmy nauczyli się rysować z poradnika w internecie. Odpowiadasz, że rysowanie to już nie na twój wiek. Proponuję pobranie aplikacji do nauki mandaryńskiego – tylko po to, żeby cię czymś zająć przez chwilę – ale nie chcesz. Lęk wywołany zamknięciem wydeptał ścieżkę między kanapą a lodówką. Patrzysz w lustro i nie podoba ci się to, co widzisz. Chcesz poćwiczyć, by złagodzić poczucie winy. Dołączam do ciebie. Dziesięć minut później już znowu się nudzisz i nie wiesz, co robić. A to dopiero początek dnia.
Życie z tobą wydawało mi się trudne, dopóki nie przyszło mi żyć ze sobą.
„Jeśli nie potrafisz żyć ze sobą, nigdy nie będziesz w stanie żyć z innymi ludźmi”.
Joel Osteen