Podczas osuwisk w stanie Vargas w 1999 roku miałam okazję poznać młodą kobietę ze stosunkowo zamożnej okolicy, która ocalała z tragedii. Została zabrana helikopterem ze strefy zagrożenia i dotarła do centrum pomocy oblepiona błotem. Tam opowiedziała mi swoją historię. Żyła dzięki swojemu dawnemu ja. Zaintrygowana zapytałam, co ma na myśli. Wyjaśniła, że chociaż jej rodzina była dobrze sytuowana i żyła dostatnio, rodzice zawsze uczyli ją traktować wszystkich jednakowo, z takim samym szacunkiem, uprzejmością i współczuciem. Starali się pomagać każdemu, komu mogli. Był jednak pewien chłopak z bardzo biednej okolicy, który raz w tygodniu przychodził do ich domu prosić o jedzenie. Pomagali mu, ale zawsze dawali mu do zrozumienia, że nie docenia się tego, co dostaje się bez wysiłku. Dlatego przydzielali mu drobne zadanie w domu, które mógł wykonać w krótkim czasie i poczuć satysfakcję oraz dumę z tego, co zrobił. Tak zaczęła się piękna przyjaźń.
Tragicznej nocy 15 grudnia, po trzech dniach nieustannego deszczu, Gerardo – ów chłopak, którego łączyła już z rodziną mocna przyjaźń – zobaczył z daleka, jak zbocze góry zaczyna się osuwać, i dostrzegł możliwe konsekwencje dla rodziny, która zawsze mu pomagała. Bez wahania wyszedł z domu, ryzykując życie. Chciał ostrzec ich przed bezpośrednim zagrożeniem: mieli tylko sekundy, żeby zdecydować, czy chcą ujść z życiem. Posłuchali Gerarda, wybiegli z domu i schronili się wyżej. Kilka minut później ich dom, owoc tylu lat pracy, zniknął pod błotem. Gdyby nie Gerardo, zniknęliby razem z nim i ta historia nigdy by nie powstała.
Przyjaciółka Gerarda jest żywym dowodem na to, że można przygotować drogę swojemu przyszłemu ja.
Ale jak przygotować drogę swojemu przyszłemu ja? Gromadząc dobro. Wszystko, co robisz dzisiaj, wpłacasz na oszczędnościowe konto dobroci swojego przyszłego ja. Wszystko, co robisz dziś, prędzej czy później wróci do ciebie w przyszłości. To ty decydujesz, co gromadzisz. Dokonujesz bezinteresownych dobrych uczynków? Twoje przyszłe ja się nimi ucieszy. Pomagasz bliźniemu? Twoje przyszłe ja otrzyma pomoc. Słuchasz? Ktoś wysłucha ciebie. Jesteśmy tym, co tworzymy, tym, co zostawiamy w innych. Przygotuj się dziś z myślą o swoim jutrzejszym ja. Podziękuje ci za to.
„Największy urok tkwił nie w teraźniejszości, lecz w przewidywaniu zakończenia”.
Julio Cortázar