Kochani Tato i Mamo!
Kiedy dorosnę, chcę być jak wy, dlatego tak często pytam dlaczego. Chcę się uczyć, potrzebuję rozumieć, jak działa moje otoczenie, jak działają różne rzeczy. Dlaczego ktoś zachowuje się tak, a inni inaczej? Dlaczego niektórzy nie lubią zupy, skoro ja ją uwielbiam? A jeśli pytam was, to dlatego, że wam ufam, bo wiem, że tak jak daliście mi życie, dacie mi też wszystkie odpowiedzi, których potrzebuję. Dlatego przychodzę do was z moimi „dlaczego”. Jeśli mnie uciszacie, jeśli mówicie: „Bo ja tak mówię”, „Znowu zaczynasz z tymi pytaniami” albo „Nie wiem”, nie mając w ogóle zamiaru poszukać odpowiedzi, rozczarowujecie mnie. Nadal będę was kochać tak samo, ale poszukam tych odpowiedzi gdzie indziej, bo moje wątpliwości nie zostały rozwiane przez ludzi, którym ufałem najbardziej na świecie – przez was. Odpowiedzi znalezione gdzie indziej mogą nie być najwłaściwsze, ale na chwilę zaspokoją moją ciekawość. W przyszłości będę zadawać wam coraz mniej pytań, nie dlatego, że moja ciekawość osłabnie – nie, pozostanie nienaruszona – lecz dlatego, że odpowiedzi znajdę już poza domem.
Jeśli chcecie dać mi narzędzia potrzebne do radzenia sobie z problemami teraźniejszości i przyszłości, miejcie do mnie cierpliwość. Poszukajcie w swojej podświadomości odpowiedzi, jakie sami chcielibyście usłyszeć, kiedy byliście mali i spotykały was sytuacje, których nie rozumieliście. W ten sposób wzmocnicie moje zaufanie, nakarmicie moją ciekawość i dacie mi wszystko, czego potrzebuję, by samodzielnie tworzyć odpowiedzi na moje dzisiejsze i przyszłe „dlaczego”.
Bo kocham was całym sercem.
P.S. Ten list kieruję do wszystkich rodziców, których spotkałam w życiu i którzy nieświadomie podcinają dzieciom skrzydła, nie potrafiąc odpowiadać na ich „dlaczego”. W moim przypadku było inaczej: kiedy moi rodzice czegoś nie wiedzieli, szukali odpowiedzi albo ją wymyślali, bylebym choć na chwilę przestała pytać.
„Humor i ciekawość są najczystszą formą inteligencji”.
Roberto Bolaños