Nauczyła się żyć z dala od domu. Zachorować z dala od niego — to już była inna historia.

To, co wydaje się nawrotem dawnego ropnia, przeradza się w serię pobytów w szpitalu, zabiegów i niepewnych diagnoz, która zagraża jej nerkom i życiu. W Niemczech, z dala od dużej części rodziny i zmuszona tłumaczyć swój ból w obcym języku, pewna kobieta widzi, jak jej codzienność ustępuje miejsca czekaniu, igłom i strachowi. Przyzwyczajona do tego, by iść naprzód, będzie musiała nauczyć się czegoś, co zawsze sprawiało jej trudność: pozwolić innym się sobą zaopiekować.

Ale nawet w szpitalu jest miejsce na śmiech. Wśród rozmów z lekarzami, niekończących się formalności i absurdalnych sytuacji pojawiają się też ci, dzięki którym można znieść to, co nie do zniesienia: partner, który trwa u jej boku, pielęgniarka, która słucha, przyjaciele, którzy skracają dystans, i kot, który uparcie dotrzymuje jej towarzystwa.

Twarze Jedynego to wspomnienia w formie powieści, inspirowane prawdziwymi wydarzeniami, o chorobie, migracji i kruchości tego, nad czym — jak sądzimy — panujemy. Osobistym głosem, z humorem i wiarą przenikniętą niepewnością książka opowiada o trudnej drodze do zdrowia i odkrywaniu, jak wielkim oparciem mogą być dla nas inni.

Historia o lęku przed utratą życia, które znamy, i o wsparciu tych, którzy są przy nas, gdy najbardziej ich potrzebujemy.